ඇදුරුතුමා සහ තරුණ භික්ෂුව

දිනක් එක් තරුණ භික්ෂුවක් තම ඇදුරුතුමන් පසු පස ගමන් ගනිමින් සිටියේ ය. ඔහුගේ මනස පසුතැවිල්ලෙන් බරවී තිබුණි. දිගු නිහැඬියාවකට පසු ඔහු මෙසේ ඇසුවේ ය. 

"ඇදුරුතුමනි, මට දුකෙන් මිදෙන්න බැරි ඇයි? මම කොහේ ගියත්, කොයිතරම් උත්සාහ කළත් දුක්වේදනාවනුත් කාංසාවත් මාව හොයාගෙන එනවා."

වයස්ගත ඇදුරුතුමා ගමන නතර කර සිනාසී අසල තිබූ මැටි භාජනයක් පෙන්වූයේ ය. එතුළ වැඩෙමින් තිබුණේ කුඩා පැළයකි. 

"මේ පැලය ඔබට පෙනෙනවද?" එතුමන් ඇසුවේය.

"එහෙමයි. මට පෙනෙනවා" භික්ෂුව පිළිතුරු දුන්නේ ය.

"මේ පැලය තවමත් මෙහෙම තියෙන්නේ කවුරු හරි දිනපතාම මේකට වතුරදාන හින්දා. අවධානයත්, රැකවරණයත් ලැබෙන්නේ නැත්නම් පැලය වේළිලා මැරිලා යන්න තිබුණා. දැන් මට කියන්න - ඔයාගෙ ඔය වේදනාවන්ට වතුර දාන්නෙ කවුද?"

හිස බිමට බරකරගත් භික්ෂුව පිළිතුරු දුන්නේය. "මම හිතන්නෙ මගේම මනස තමයි."

ඇදුරුතුමන් හිස සැලුවේය. "හරියට හරි. අතීතය ගැන කල්පනා කරන හැම වෙලාවකම ඔයා ඒ පැලේට වතුර දානව. අනාගතයට බය ඇති කරගන්න හැම වෙලාවකදිම ඔයා ඒ පැලේට ආලෝකය සපයනව. ඔයාගේ දුක් වේදනාවන් ගැන හිතමින් ඉන්නා හැම වෙලාවකම ඔයා ඒ පැලේට මුල් අදින්න පස සකස්කරලා දෙනව. ඒ හින්දා තමයි විඳවීම ඔයාව අතහැර නොයන්නෙ. ඔයාමයි ඒ පැලේ සාත්තු කරලා රැකබලා ගන්නෙ."

"ඒත් මම කොහොමද ඒක නවත්වන්නෙ?" භික්ෂුව විමසා සිටියේ කඳුළු බිඳු ගලා යන දෑසිනි.

ඇදුරුතුමන් ඔහුගේ උරහිස මත අත තබා මෘදු ලෙසින් මෙසේ පැවසුවේය. "අලුත් දෙයක් පැල කරන්න. හරියට සාමය, කාරුණික බව, කෘතවේදීත්වය වගේ. බය වෙනුවට කරුණාවෙන් මනස පුරව ගන්න. දුක් වේදනාවලට අනවශ්‍ය විදිහේ අවධානයක් නොදී හිටියාම ඒවා හෙමින් සැරේ යටපත් වෙලා මැකිලා යාවි."

එතැන් පටන් තරුණ භික්ෂුව ගේ සිතුවිලි වෙනස් විය. උන්වහන්සේ ගේ ලෝකයෙන් දුක් අඳුර දුරුවී ආලෝකය පැමිණියේ ය.

~ Translated from the page facebook "Buddism"