තරු පොකුර

සිහින් එළි බිඳු බිඳු පෙරා දී වළාකුළු අතර

දුරින් උන්නද මුළු රැය පුරා අහසේම වැතිර

අතින් පිස දැමුව පසු මඟ කියු තරු පොකුර

ඉමක් නොපෙනෙන හිස් ඉඩකි වැලි කතර

මහපාරට.....

තැන තැන අතැර යන කුණු කන්දල් දුගඳ

යන එන දනන් ලන කෙළ පහරද නිබඳ

උසුලන හදින් උන් නිසි රිසි තැන් වලට

ගෙන යන අයුර නුඹ මහ අරුමෙකි මිතුර..

පහන් පාමුල

බොහෝ දිගු රැය වල

තනිකමේ රුදුරු

ලසෝ දුක් පිසදමා

ළඟින් හිඳ සොඳුරු

හාත්පස එකළු කර

සිය එළිය පැතිරු

පහන් පාමුල තමා

වැඩියෙන්ම අඳුරු..

ප්‍රේමය!

හදක මතුවී නැගෙන ආලය

බිඳවැටී ගිනි දැවෙන ශෝකය

දිනක වූවද විප්‍රයෝගය

සබඳ.... මනරංජිතයි ප්‍රේමය.

නෙතු බැල්ම

බිඳෙන් බිඳ නැගෙන කල වියරු රළ මාරුතය

කොහොම උහුලාගම්ද ගැඹුරු හද සාගරය

තියුණු තුඩු ඇනෙන කල දුක් සුසුම් හී සරය

නුඹේ නෙතු බැල්මකින් කියව ගමි ජීවිතය..

මිහිරිය

පියමැන මගෙහි මෙතෙක් දුර පැමිණිය

අතින් අත නොරැඳි ගිලිහි ගිය මිහිරිය

නුඹන් ලද මතක හදෙහි නොව පැරණිය

කඳුලකට කොපුලතක් තරමින් ම ළබැඳිය

අතුරු මාවත් දෙකක්

මඳ අඳුර සමඟ ළා සිහිලසම රැඳුන
දුර ඈත ලඳු බිමේ තුරු සෙවණ අතර
දම් පාට කැලෑමල් පිපී ඇති තැනක
අතුරු මාවත් දෙකක් මුණගැසී තිබිණ..

මල් සුවඳ සුළඟ හා මුහු වුණේ එතැනිණි 
මත් බිඟුන් කැළ තුටුව පියැඹුවේ එතැනිණි
සීත උල්පත් කඳුරු උනන්නේ එතැනිණි
ගී ගයන සියොත් කැළ නික්මුණේ එතැනිණි

මිදී මහ මාවතෙන් පැමිණ මේ බෝ දුර
මිනිස් ඇස නොගැසෙනා සීත ඉම් පෙදෙසක
මෙතක් දුර පැමිණි දුක් කඳුළු හා මුසු කර
පිරිමැදුණි හදට හද ගැහෙන සම රිද්මෙට

ලං ලංව හමුවුවද උනුන් හා මෙලෙසට
ගමන නම් අතරමග හැකිද නවතින්නට
හැරෙන බව දැන ගෙන නැවත මහ පාරට
සිහින් සුසුමක් සෙමෙන් නික්මිණිය සුළඟට

මඳ අඳුර සමඟ ළා සිහිලසම රැඳුන
දුර ඈත ලඳු බිමේ තුරු සෙවණ අතර
දම් පාට කැලෑමල් පිපී ඇති තැනක
අතුරු මාවත් දෙකක් වෙන්ව ගොස් තිබිණ..

කවිය සහ රිදුම

කුසුමක් නැගෙන්නේ සුසුමක්ලන ගසෙනි

කඳුලක් පිසින්නේ රිදුමක් හුරු අතෙනි

රිදුමක් තියෙන්නේ කවියට ලඟ දුරෙනි

කවියක් ගලන්නේ පැලුමක් ඇති හදෙනි.

සුළඟ මොනව දන්නවද මල් දරන ගස් ගැන......

සියුම් ලා දළු අතර හිතුමතේ හැමුවට

සුළඟ මොනව දන්නවද මල් දරන ගස් ගැන

ඉපල් අතු ඉති මැදින් තුරු පතක් පැළඳගෙන

වසන්තේ හැරගියත් සිනාසිය හැක ගසකට...

දුර ඈත සමණල්ලු සොයා එන තරමට

මකරන්ද සතර අත පැතිර යන තරමට

තුරු සිරස සොඳුරු මල් පිපී එන තරමට

වේදනාවේ මුල් තවත් ගිලී යයි ගැඹුරට..

රෑනෙන් මිදුණු කුරුල්ලෙක්

අත්තටු සලසලා මීදුම් සළු   අතරේ

සිත්ලෙස නැගූ ගී හඬ නිලඹර ඉතිරේ 

එක්වී පියාඹන සියොතුන් කැළ අතරේ

නුඹ පමණක් තනිව කොයි යනවද මිතුරේ

රතු හොට අයා ඒ සියොතුන් නගන නද

රසබර නුඹෙ හිතට මිහිරක් නොදෙනවද  

තනිව පියාඹන තටුදෙක රිදෙනවද

කුරුල්ලෝ නුඹට තනිකම දැනෙනවද

මිතුරන් සමග පියඹායන විට රෑනේ

උන් යන තැනක මිස වෙන ගමනක් නෑනේ

උන් හා සම නොවෙති නුඹ දකිනා හීනේ

නුඹෙ හිත රැඳී ඇත තුරු වදුලක් ගානේ

සාර ඵලය අඹ දඹ තුරු සිනා සලා

මීර ජලය ඇල දොළ කඳු පිටින් හලා

සාර උයන් නුඹෙ මිතුරන් පසු කලා

නෑර තුටින් යනවද යලි එදෙස බලා

සුන්දර බව නොදන්නා රුදු හිත් අතර 

ඉන්නෙද කෙලෙස අත්තටු විදහා නිතර

සුන්දර වන මලක් අසලින් වී නතර

ගින්දර නිවාගෙන ඉඳපන් මගෙ මිතුර

2016/07/29

මදුවැල්

අතු ඉති වසාගෙන හැම කල්

පිපුණ මල් හැලුනු පසු මනකල්

ඉතිරි වුණ තනි ගස් බදා ගෙන සුවිසල්

වැඩෙනා පිළිලයක් ද මේ මදුවැල්?

නිහඬ විණ ඒ රන් ස්වර ...

දකුණ නැගෙනහිර සහ බටහිර උතුර

එක ලෙස රස කෙරූ ගී පද අම වතුර

රන් දෙවොලෙන් දෙවිවරු බැස යන අතර

නික්මී ගිහින් රහසෙම හද රන් ස්වර...

බොඳවී ඇත පෙරඹර පෑයු ගුරු තරුව

උදුම්බරා ඇයි අද වෙරළේ ගොළුව

දහස් ගණන් කෙත් වතු බිම් සරු කෙරුව

අංගාරා ගඟ ගලයි දුක වාවනු බැරුව...

අඳුරු කුටිය තුළ නොවසන දෙවිවරූ

ගිණියම් අව්වේ වැඩවසන දෙවිවරූ

වළාකුළෙන් පොළවට වඩින දෙවිවරු

ඉතින් අපට පෙන්නා දෙන්නෙ කව්රූ...

රාසි වෙවී ජන කව් පද ගායනයේ

දේව පුතු ද නැළැවූ රස සාගරයේ

මාස්ටර් සමග මැව් ගී ආකරයේ

බේස් හඬ අඩුය සිරිලක හාමොනියේ...

ඉරවට යන ඉරවට යන ගිරව් ගිහින්

මලවටකර රැඟුම් රඟන බඹරු ගිහින්

රකුසන් නාද කරනා බැවින් ගොරබිරම්

ස්වර්ණමාලියේ උඹ ගහ උඩම ඉඳින්..

ඉඳිකටු තුඩක් මෙන් හද පත්ලෙහි ඇණුන

කරුණක් වේය ඇස කඳුළැල් බොඳ කරන

පියඹා ගිය පසුව ඒ කොවුලන් පරණ 

සොහොනක් නොවෙද මේ කපුටන්ටම ඇරුණ..

-----------------------------------------------------------------

 අයිවෝ ඩෙනිස් මහත්මයා අපේ රටේ බිහිවුණ සුවිශේෂී සංගීතවේදියෙක්. 

පහත් ස්වර පරාසය ඒකියන්නෙ බේස් ස්වර හොඳින් ගායනා කරන්න පුලුවන් දුර්ලභ 

කටහඬක් එතුමාට පිහිටලා තිබුණෙ. ලංකාවෙ ප්‍රධාන සංගීතඥයින් දෙදෙනා 

 සුනිල් සාන්ත සහ ප්‍රේමසිරි කේමදාස තමන්ගෙ ප්‍රධාන ගායකය විදිහට 

යොදාගත්තෙ එතුමාව. විශේෂයෙන් කේමදාස මාස්ටර් එතුමාගෙ ඒ හඬෙන් හොඳට 

වැඩගත්ත. අයිවො ඩෙනිස් මහත්මයා ලංකාවෙ සංගීතයට කල සේවය මේ තරම් කියන්න බැහැ. 

සංගීත ගුරුවරයෙක් විදිහට විශේෂයෙන් ලංකාවෙ ජන සංගීතය හදාරමින් ඒ දැනුම තවත් ශිෂ්‍ය 

පරම්පරාවන් ගණ්නාවකට ලබා දෙමින් එතුමා කල සේවය විශාලයි. ඒ වගේම ලංකාවෙ 

කිතුණු සංගීතයේ එතුමා නිර්මාණය කල තනු බොහොමයක් තවම දේවස්ථාන වල අපි ගායනා 

කරනව.ඉතින් මේ සංගීතය අපි හෙටත් රසවිඳීවි. ඉන් මතුවටත් මේව පවතීවි. අවසාන වශයෙන්  

මේ හැම දෙයක් වෙනුවෙන්ම ඔබට ස්තූතියි.

කන්කොටා

යාල වනෝද්‍යානයේ "කන්කොටා" නම් සුප්‍රසිද්ධ කොටියා මරා මස් කර තිබියදී සොයා ගැණින. 

රන් බඳේ වැටුණ රන් ගෝමර දිලුනයි

පින් කඳේ රුවට යාලම එළි වැටුණයි

ලෙන් දොරේ සිහිල් හෙවණක කල් ඇරුණයි

කන් කොටේ නමට මුළු වනපෙත නැමුණයි

වනේ ගහකොළක පාටින් හැර නොයන

සෙනේ බැඳන් ගස් ගොමු අතරේ රැඳුන

කුසේ දැවෙන ගින්දරකට දැන පමණ

ගතේ සවිය නොයෙදුණි ගොදුරක් නසන

පානම් පත්තුවේ අහසින් කිරණ හලා

ඉර මිය ඇදුන කලුවරවූ රැයක ඉතා

හෙවණැලි අතර බඩගා ලේ සුවඳ බලා

නොදුටුවෙ ඇයිද උඹ දෙපයින් ආපු සතා

වනමල් පිපී සුවඳින් බරවුණු ලන්දේ

අවකල් කුයිලයකි ඒ රැය වහගත්තේ

සිහිලැල් සුවය විඳිමින් සිටියදි බැද්දේ

සිහිනෙන්වත් නොමැත උඹ ඒ වග දැක්කේ

අඩි තිය තියා ගණ අඳුරේ මස් වැද්දා

යකඩ දුනු බටේ දුනුදිය ගෙන ඇද්දා

රන්වන් පපුවටම එල්ලය ගෙන විද්දා

ගැලු ලේ කඳට මහ පොලවත් ඉකි බින්දා

අරුණලු කැරලි පැතිරෙන විට හතර වටින්

ඇඟ මස පැටවුණිය මන්දිර වහල යටින්

සිල් පද රකින ඒ උතුමන් මේස උඩින්

මස් රස බැලුනි ලෝකෙට බණ දෙසන කටින්

කලුවර අදත් ගුලිවෙනවා වන අරණේ

පිහිටට කතරගම දෙවියොත් නැහැ සරණේ 

හඬගා කියනු බැරි හින්දය උඹ මැරුණේ

ඉතින් කොහොම සැතපෙනු ගිනිගත් දෙරණේ... 

2016/06/15

නෙත්සර

අමා බඳුනෙන් බිඳක් මුහුකර

කියා ගනු බැරි වදන් දියකර

තබා හද මන්දිර සිදුරු කර

මුදා හල හීයක් ය නෙත්සර..

සිතුවිලි ගිලන් ව..

බෙදා ගත නොහැකි සුසුමක

සදාතන වෙහෙස පමණද

ගිලානව ඇලව වැතිරුණ

මළානික මුහුණ සඳවත.

තබා මුදු දෙතොල සුළගට

බදා වැළඳ ගනු නොහැකිව

ඔහේ පාව යන්නෙද මේ

වළාකුළු පවා අඳුරු ව.

වෙලී ගෙන උනුන් බඳ වට

එතී ලිය මඬුලු පැටලුන

කතා වෙන රහස් හෙමිහිට

තරුවකට කොහොම ඇහුණද.

නොහිම් රැය වසා පැතිරුණ

අනන්ත වු අහස වගුරන

සිහිල් පිනි ලෙසින් එකිනෙක

හැලෙන්නේ රැයක කඳුලු ද.

2017/05/19

නෙළුම් මල්

බොහො උස්ව වැඩුණාට පොළව මත මෙතෙක් කල්

කොහොම දළු දමන්නද සිඳුණු කල ගසක මුල්

හමුවුණත් කොයිතරම් පෑදි දිය පිරුණු විල්

මඩ දියේ පමණක්ය හටගත්තෙ නෙළුම් මල්

නිල් පුරුක්

නිතර යන එන අඩිපාරේ වැට මායිමේ

නිල් පුරුක් මල් දරාගෙන එක පෝලිමේ

වන්දනාවේ යන සමනලයිනේ මී මැස්සනේ

මන්ද මේ ඉසව්වෙන් නුඹ නොයන කාරණේ?

සෑදී කුඩාවට ලාදළු අතු අගට

පීදී සුනිල් මල් නගමින් සොඳ රුවට

පෑගී පයට යනෙනා ගොන් කුර වලට

පේවී හිඳිනු පමණද උරුමය නුඹ ට?

තැනි පොළව වසාගත් සමතලා කොළ පාට

ඔපවේය නුඹ අතින් තැවරිලා නිල් පාට

රොන් සුවඳ විඳින්නට කෙනෙකු ලඟ නැතුවාට

අඩු නොවේ කිසි දිනක නුඹේ මල් පෙති පාට

මහ උසට වැඩුණු තුරු සෙනඟතර මේ බිමේ

දුහුවිල්ල වැසුණු මිහිතලේ සුවඳ උරමිනේ

පියාසලනා ඈත සමණලුන් දෙස බලමිනේ

සිය දහස් ගණන් තව නිල් පුරුක් මල් පිපේ.

තණකොළපෙත්තාණනි මා මිතුර..

උදා හිරුරැස් සමග අළුයම්ව ඇහැර

සීත පිනි කැට විසුල තණ පියලි අතර

සිනිඳු පා පොඩි තබා ඇවිදිමන් නිතර

තණකොළ පෙත්තාණනි මා ගී ගයන මිතුර

වස්සාන වළාකුළු ගොඩ ගැසෙයි අහස් කොණ

තවත් අහරක් සොයා දුවයි කළු කුහුඹු රැළ 

ගිටාරේ තනු මැවෙයි මුදු සරින් සුසර කළ

අලුත් ගී පද ගොතා ගයයි නුඹ මියුරු ලෙස

නැති බැවින් ගොඩගසා අහර පොදි අහුරු

සිත තුටින් මේ ලෙසට ගයනවද මිතුරු

එහෙත් යම් දසුනකින් සසල වේ හද මැදුරු

කියාපන් මගෙ මිතුර ඇයි මේ ගිටාරේ කඳුළු ?

මතක සළුපිලි එකින් එක ලිහා දැමෙන සංකාබර වූ හැන්දෑ වරුවක දී ය.

හැන්දෑවේ හිරු මියැදෙන අඳුරු නිමේශෙක 

ගංගාවේ රළ ඉවුරක ගිමන් හරිනකොට

සංසාරේ හීන අහුරු ලිහී ගොසින් හිත

සංකාවේ රතු දළු පොඩි එතේවි බඳවට

උයනක සමුදුරු වෙරළක ළවැලි තලාවක

අවන්හලක බස්රථයක පිටුපස අසුනක

බොඳවුණු රූ සිතුවම් පට පෙළින් පෙළට ඇඳ

මතක කිමද තවමත් දැවටෙනුයේ හදවත

මීවිත මධු මායාවෙන් පැමිණ බොහෝදුර

සීතල බිඳුවක් එබේවි ජනේලයෙන් ගෙට

අතීතයේ කටු පඳුරේ සුසුම් කැකුළු සිඳ

ජීවිතයේ රෝස කුසුම පිපී එයිද හෙට

දවස පුරා ඇවිදිනකොට මග මරුවැල් මැද

පවස නිවන සුව ගෙනේද මිරිඟු වතුර පොද

පහන් තරුව හැන්දෑ අහසට එන මොහොතට

නිල් දෑසක එළි දිලේවි ඝන කළුවර බිඳ

වන්දනාව තවත් දුරයි යා යුතු හෙමිහිට

දෙපා රිදුම් දෙයි දිවියේ මහ ගිරිදඹ නැග

විඩා දැනෙන ළය මොහොතක් නිවා දමන්නට

ඔබේ එකම සිනා පොදක් අරගෙන එනවද..

නගරයට රෑ වී....

අහස් ගෙයි අවරග දොරටු හැර

බිම වැටෙයි කළුවර නගරේ වීදි වල

නිවෙමින් දැල්වෙන නියොන් එළියක් ලඟ

සොයයි රෑ සලබයෙක් නිවැරදි මඟ තොට

අඩ අඳුර පිරුණු අවන්හලක ඇතුලත

දුක් දැවී නැගෙන දුම් මතුව එයි තැන තැන

බඳුන් පුරවා පිරෙන බීර අහුරක පෙන බුබුළක

කඳුළු බිඳු  දිලිසෙයි රත්තරන් පාටට

දාවලේ තරඟයට හමාගිය සුළඟද

හති අරියි පාරබඩ මී ගහක හෙවණ යට

තවත් දුර යාමට ඇති බැවින් අරුණට පෙර

දුරගමන් බසයක් හඬයි රැහැයියෙක් වෙනුවට 

කළුවන් සෙවණැලි සේ මා වවුල් පිරිවර

වැළඳගෙන විදුලි රැහැන් මත හාදු විසුරුවන

උදෑසන ලිහෙන ඝන මීදුම් සළුපිලි අතර

හමුවන්නෙ අන්න ඒ වවුලෙකුගෙ මළකඳ